"ရိုးရာလက္မႈပညာ ပုသိမ္ထီးလုပ္ငန္း"

2019-08-09edit Ye Naung



လူမ်ိဳးတိုင္းက ကိုယ့္ရိုးရာအႏုပညာနဲ႔ လက္မႈပညာေတြကို တန္ဖိုးထား ၾကတာပဲ။ ဂုဏ္ယူၾကတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ တန္ဖိုးထားဂုဏ္ယူသလိုအသိဥာဏ္နဲ႔ယွဥ္ခဲ့ရင္ ထိန္းသိမ္း ရေကာင္းမွန္းလည္း သိၿပီေပါ့။ အစုအၿပဳံလိုက္ ထုတ္လုပ္မႈေတြေနရာယူလာတဲ့ နည္း ပညာေခတ္ ကမာၻမွာ လက္မႈပညာ လုပ္ငန္းေတြ ဆက္ရပ္တည္ဖို႔ခက္ခဲလာတာလည္း ျဖစ္တတ္တဲ့ ဓမၼတာပဲလို႔ ျမင္လို႔ရပါတယ္။ဥပမာေျပာရရင္ ျမန္မာမႈမွာ တကယ့္ကို အႏုထည္ပညာလို႔ဆိုႏိုင္တဲ့ ယြန္းထည္လုပ္ငန္းေတြဆိုရင္ ဆက္ရပ္တည္ဖို႔ ခက္ခဲ လာေနတာကို ေတြ႔ရမယ္။

အျခားခက္ခက္ခဲခဲရုန္းကန္ေနရတဲ့ ျမန္မာ့ရိုးရာလက္မႈပညာေတြ၊အႏုသုခုမပညာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ရိုးရာဆိုင္းဝိုင္း ၊အၿငိမ့္၊ ဇာတ္သဘင္ေတြလိုအႏုသုခုမေတြတင္မဟုတ္ပါဘူး။ ပုသိမ္ထီးလိုမ်ဳိးလက္မႈလုပ္ငန္းေတြကိုလည္းရိုးရာအေမြအႏွစ္အေနနဲ႔ေလ့လာထိန္းသိမ္းမႈေတြ လုပ္ေဆာင္သင့္ပါတယ္။

ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ လက္မႈပညာအေၾကာင္းေျပာရင္ ကိုယ္ကေရွးက်တယ္၊ ေစာတယ္ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ခ်င္ၾကတာဓမၼတာပါပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈက ေစာေလ၊ ေရွးက်ေလ ကိုယ့္ေရေျမမွာ ယဥ္ေက်းမႈထြန္းကားတာ ပိုေရွးက်ေလပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ သမိုင္းဆိုတာ အေထာက္အ ထားနဲ႔သြားတာျဖစ္ၿပီး မ်ဳိးခ်စ္စိတ္နဲ႔ေရးသားမွတ္တမ္း တင္ရတာမ်ဳိး မဟုတ္ေလေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ရိုးရာလက္မႈပညာသမိုင္းကို အရွိအတိုင္းပဲ လက္ခံရပါလိမ့္မယ္။

ပုသိမ္မွာလုပ္တဲ့ထီးဆိုေတာ့ ပုသိမ္ထီးေပါ့ဗ်ာ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လက္မႈပညာ ထုတ္ကုန္ တစ္ခုနဲ႔ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕အမည္တြဲၿပီး ေက်ာ္ၾကားတာ ဂုဏ္ယူစရာပါပဲ။တခ်ိန္မွာ ဂုဏ္ ယူေလာက္ တဲ့လက္မႈပညာကို ပုသိမ္ၿမိဳ႕အေရာက္သယ္ေဆာင္ေပးခဲ့သူက ဦးေရႊစာဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးပါ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း၁၃၀ေက်ာ္အခ်ိန္က ကုန္းေဘာင္ေနာက္ဆုံး မင္းဆက္ သီေပါမင္းကို ထီးပညာရွင္အေနနဲ႔ ဦးေရႊစာက ခစားခဲ့တယ္။နန္းတြင္းပညာရွင္ တေယာက္ေပါ့ဗ်ာ။



အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ထီးကိုအဝတ္နဲ႔ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကၿပီး အထူးတလည္ဒီဇိုင္းနဲ႔ ေတာ္ဝင္မိသား စုေတြ၊အခြင့္ထူးခံလူတခ်ိဳ႕ကပဲသုံးခဲ့ၾကတယ္။ အမ်ားျပည္သူသုံးတဲ့ အေနအထားမရွိဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဧည့္သည္ႀကိဳဆိုတာေတြ၊ အခမ္းအနားျပင္ဆင္တာေတြမွာ ထီးက အေဆာင္အေယာင္သေကၤတတစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာ ေရွးဘုရင္ေခတ္က ထီးေတာင္မွ အဆင့္အတန္းခြဲျခားသုံးခဲ့တာပဲလို႔ေတာ့ ေကာက္ခ်က္ခ် မေစာေစလိုပါဘူး။

ေခတ္က ပေဒသရာဇ္ေခတ္ကိုးဗ်။ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ထိုင္းႏိုင္ငံ ကိုၾကည့္ ပါ။ ၁၆၈၇-၈၈ ခုႏွစ္မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံကို အထူးသံတမန္ အေနနဲ႔ေရာက္ခဲ့တဲ့ ျပင္သစ္Simon de la Loubèreက “ထိုင္း ဘုရင့္ႏိုင္ငံအေၾကာင္း သမိုင္း ဆိုင္ရာေဖာ္ျပခ်က္အသစ္”အမည္နဲ႔ စာအုပ္ေရးထုတ္ ခဲ့ၿပီး ၁၈၉၃ခုႏွစ္ မွာ အဂၤလိပ္ဘာသာကို ျပန္ဆို ခဲ့တယ္။ အဲဒီစာအုပ္မွာ သူ႔ကိုယ္ေတြ႔ အေတြ႔အႀကဳံေတြ ကိုေဖာ္ျပခဲ့ၿပီးထိုင္းဘုရင္နဲ႔ပတ္ သက္ရာပတ္ သက္ေၾကာင္းေတြပဲ ထီးကိုအေဆာင္ အေယာင္အေနနဲ႔ သုံးခြင့္ေပးထား တယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။



"ပထမဆုံးထီးအေရာင္းဆိုင္"

ပထမဆုံးထီးအေရာင္းဆိုင္နာမည္က ဂ်ိမ္းစမစ္နဲ႔သားမ်ားပါတဲ့။အဲဒီဆိုင္ ကို ၁၈၃၀ျပည့္ႏွစ္မွာ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အခုအခ်ိန္အထိ အမွတ္ ၅၃ နယူးေအာက္စ္ဖို႔စ္လမ္း၊ လန္ဒန္၊ အဂၤလန္ဆိုၿပီး တည္ရွိေနတုန္းပါပဲတဲ့။ ဒီေနရာမွာ ျမန္မာေတြလည္း မေခဘူးဆိုတာ မေျပာ ဘဲကိုမေနႏိုင္ပါ ဘူး။ သူလည္း ဂ်ိမ္းစမစ္နဲ႔သားမ်ား၊ကိုယ္ေတြပုသိမ္ထီးက လည္းေရႊစာနဲ႔ သားမ်ားလို႔တင္စားေျပာရေလာက္ေအာင္သားစဥ္ေျမးဆက္လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ ေရႊစာပုသိမ္ထီးအလုပ္ရုံဆိုၿပီး အခုအထိ ပုသိမ္ၿမိဳ႕မွာ ရွိတုန္းပါပဲ။

"ပုသိမ္ထီးဆိုတာ"

ယေန႔ေခတ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ရိုးရာလက္မႈအေမြအႏွစ္ျဖစ္တဲ့ ပုသိမ္ထီးကေတာ့ ဦးေရႊစာ တေယာက္ ၁၈၈၅ခုႏွစ္မွာ ရတနာ ပုံနန္းေတာ္ကေန ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ခဲ့ ရတဲ့ေနရာက စတင္ ပါတယ္။အရင္းလဲေတာ့ အဖ်ားထင္းျဖစ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားပုံ အတိုင္း သီေပါမင္း ပါေတာ္မူခ်ိန္မွာ ဦးေရႊစာတို႔လို နန္းတြင္း ပညာရွင္ေတြလည္း ေတာ္ရာကို တိမ္းေရွာင္ၾက ရၿပီေပါ့။

ဦးေရႊစာက ကီလိုမီတာ ၇၀၀ခန္႔ေဝးတဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသက ပုသိမ္ကိုေရာက္ ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ထီးနဲ႔ပုသိမ္ေပါင္း စပ္ၿပီး ပုသိမ္ထီးျဖစ္ လာမယ့္ နိဒါန္းေပါ့ဗ်ာ။ နန္းတြင္း ပညာရွင္က ပုသိမ္ေရာက္မွဟာလဝါ မုန္႔ေရာင္းရင္လည္း သိပ္ေတာ့ဟန္က်မယ္ မဟုတ္ဘူး မို႔လား။ ဒီေတာ့ သူတတ္ကၽြမ္းတဲ့ ထီးလုပ္ငန္းကို ဦးေရႊစာ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ စတင္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္တခ်ိန္ပုသိမ္ထီးလို႔ ေက်ာ္ၾကား လာမယ့္လက္မႈလုပ္ငန္းဟာ အခုလို အစပ်ဳိးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။



"ပုသိမ္ထီးကို ဘယ္လိုလုပ္သလဲ"

ပုသိမ္ထီးတလက္ျပဳလုပ္ဖို႔ ရက္သတၱပတ္ တစ္ပတ္ခန္႔ၾကာျမင့္ၿပီး အဆင့္ေပါင္း ၅၆ ဆင့္ ရွိတယ္လုိ႔ သိရွိရတယ္။ အသုံးျပဳ တဲ့ပိတ္စအမ်ဳိး အစားနဲ႔ ဝါးနဲ႔ပုံစံသြင္း တာသပ္ခပ္မႈေတြက ထီးျပဳလုပ္မႈအတြက္ အေရးႀကီးပါတယ္။အသုံးျပဳတဲ့ဝါးကိုလည္း မိုးရာသီမွာ ခုတ္ပါမွ သုံး လို႔ေကာင္းပါတယ္။ တရုတ္နဲ႔ဂ်ပန္ႏိုင္ငံေတြ မွာလုပ္တဲ့ထီးေတြက ဝါးကိုဘယ္လို ေခတ္မီ နည္းပညာ ေတြသုံးၿပီး အေရာင္ခၽြတ္သလဲ မသိပါဘူး။ ပုသိမ္ထီးျပဳလုပ္ သူေတြကေတာ့ ေရွးရိုးနည္းမွာ သဘာဝ နည္းအတိုင္း ဝါးကိုႏွစ္လေလာက္ ေရစိမ္ထားၾကတယ္လို႔ ဆိုပါ တယ္။ ထီးရြက္ကပ္တဲ့ေကာ္ကို ေရွးရိုးနည္းမွာ ပီေလာပီနံ၊တည္သီးအရည္ေတြကို ေကာင္ ညွင္းအမႈန္႔နဲ႔ေရာစပ္ၿပီး သုံးပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ ေနလွန္းအေျခာက္ခံၿပီး တဲ့ထီးေတြကို အေရာင္ တင္ဖို႔အတြက္ ႏွမ္းဆီကို သုံးပါတယ္။ ေဆးျခယ္တဲ့အေရာင္ဒီဇိုင္းေတြ က အစုံအ လင္ရွိေပမယ့္ ေစ်းကြက္ကိုလိုက္ၿပီး ျပဳလုပ္ေပးပါတယ္။

နာႏိုစကၠန္႔ႏူန္းနဲ႔ ေပါက္ကြဲေျပာင္းလဲေနတဲ့ နည္းပညာေခတ္ကမာၻမွာ ေရွးအစဥ္အလာ လက္မႈ လုပ္ငန္းေလးေတြ ဆက္ၿပီး တည္တံ့ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ေနာက္တခ်က္ေျပာရရင္ အေသးစားနဲ႔ အလတ္စားလုပ္ငန္းေလးေတြျဖစ္ေနတာ မို႔လို႔လည္းတိုင္းျပည္အေျခခံလူတန္း စားေတြရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးကို ေျဖရွင္းေပးေနတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို ရႈျမင္ၾကည့္ႏိုင္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရိုးရာလက္မႈအေမြအႏွစ္ျဖစ္တဲ့ ပုသိမ္ထီးလုပ္ငန္းကို စြမ္းႏိုင္သမွ် ေစာင့္ေရွာက္လက္ဆင့္ကမ္းႏိုင္ၾကပါေစလို႔ပဲ ဆႏၵျပဳရင္း နိဂုံးခ်ဳပ္ေဖာ္ျပလိုက္ရပါတယ္။

 

Unicode version 

 


လူမျိုးတိုင်းက ကိုယ့်ရိုးရာအနုပညာနဲ့ လက်မှုပညာတွေကို တန်ဖိုးထား ကြတာပဲ။ ဂုဏ်ယူကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တန်ဖိုးထားဂုဏ်ယူသလိုအသိဉာဏ်နဲ့ယှဉ်ခဲ့ရင် ထိန်းသိမ်း ရကောင်းမှန်းလည်း သိပြီပေါ့။ အစုအပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်မှုတွေနေရာယူလာတဲ့ နည်း ပညာခေတ် ကမ္ဘာမှာ လက်မှုပညာ လုပ်ငန်းတွေ ဆက်ရပ်တည်ဖို့ခက်ခဲလာတာလည်း ဖြစ်တတ်တဲ့ ဓမ္မတာပဲလို့ မြင်လို့ရပါတယ်။ဥပမာပြောရရင် မြန်မာမှုမှာ တကယ့်ကို အနုထည်ပညာလို့ဆိုနိုင်တဲ့ ယွန်းထည်လုပ်ငန်းတွေဆိုရင် ဆက်ရပ်တည်ဖို့ ခက်ခဲ လာနေတာကို တွေ့ရမယ်။

အခြားခက်ခက်ခဲခဲရုန်းကန်နေရတဲ့ မြန်မာ့ရိုးရာလက်မှုပညာတွေ၊အနုသုခုမပညာတွေလည်း အများကြီးပါပဲ။ ရိုးရာဆိုင်းဝိုင်း ၊အငြိမ့်၊ ဇာတ်သဘင်တွေလိုအနုသုခုမတွေတင်မဟုတ်ပါဘူး။ ပုသိမ်ထီးလိုမျိုးလက်မှုလုပ်ငန်းတွေကိုလည်းရိုးရာအမွေအနှစ်အနေနဲ့လေ့လာထိန်းသိမ်းမှုတွေ လုပ်ဆောင်သင့်ပါတယ်။

ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ လက်မှုပညာအကြောင်းပြောရင် ကိုယ်ကရှေးကျတယ်၊ စောတယ်ဆိုတာမျိုး ဖြစ်ချင်ကြတာဓမ္မတာပါပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ယဉ်ကျေးမှုက စောလေ၊ ရှေးကျလေ ကိုယ့်ရေမြေမှာ ယဉ်ကျေးမှုထွန်းကားတာ ပိုရှေးကျလေပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ သမိုင်းဆိုတာ အထောက်အ ထားနဲ့သွားတာဖြစ်ပြီး မျိုးချစ်စိတ်နဲ့ရေးသားမှတ်တမ်း တင်ရတာမျိုး မဟုတ်လေတော့ ကိုယ့်ရဲ့ရိုးရာလက်မှုပညာသမိုင်းကို အရှိအတိုင်းပဲ လက်ခံရပါလိမ့်မယ်။

ပုသိမ်မှာလုပ်တဲ့ထီးဆိုတော့ ပုသိမ်ထီးပေါ့ဗျာ။ ပြောရမယ်ဆိုရင် လက်မှုပညာ ထုတ်ကုန် တစ်ခုနဲ့ ကိုယ့်မြို့လေးရဲ့အမည်တွဲပြီး ကျော်ကြားတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။တချိန်မှာ ဂုဏ် ယူလောက် တဲ့လက်မှုပညာကို ပုသိမ်မြို့အရောက်သယ်ဆောင်ပေးခဲ့သူက ဦးရွှေစာဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပါ ။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း၁၃၀ကျော်အချိန်က ကုန်းဘောင်နောက်ဆုံး မင်းဆက် သီပေါမင်းကို ထီးပညာရှင်အနေနဲ့ ဦးရွှေစာက ခစားခဲ့တယ်။နန်းတွင်းပညာရှင် တယောက်ပေါ့ဗျာ။



အဲဒီအချိန်တုန်းက ထီးကိုအဝတ်နဲ့ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး အထူးတလည်ဒီဇိုင်းနဲ့ တော်ဝင်မိသား စုတွေ၊အခွင့်ထူးခံလူတချို့ကပဲသုံးခဲ့ကြတယ်။ အများပြည်သူသုံးတဲ့ အနေအထားမရှိဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဧည့်သည်ကြိုဆိုတာတွေ၊ အခမ်းအနားပြင်ဆင်တာတွေမှာ ထီးက အဆောင်အယောင်သင်္ကေတတစ်ခုဖြစ်ခဲ့တယ်။ မြန်မာ ရှေးဘုရင်ခေတ်က ထီးတောင်မှ အဆင့်အတန်းခွဲခြားသုံးခဲ့တာပဲလို့တော့ ကောက်ချက်ချ မစောစေလိုပါဘူး။

ခေတ်က ပဒေသရာဇ်ခေတ်ကိုးဗျ။ အိမ်နီးချင်းဖြစ်တဲ့ထိုင်းနိုင်ငံ ကိုကြည့် ပါ။ ၁၆၈၇-၈၈ ခုနှစ်မှာ ထိုင်းနိုင်ငံကို အထူးသံတမန် အနေနဲ့ရောက်ခဲ့တဲ့ ပြင်သစ်Simon de la Loubèreက “ထိုင်း ဘုရင့်နိုင်ငံအကြောင်း သမိုင်း ဆိုင်ရာဖော်ပြချက်အသစ်”အမည်နဲ့ စာအုပ်ရေးထုတ် ခဲ့ပြီး ၁၈၉၃ခုနှစ် မှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာကို ပြန်ဆို ခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအုပ်မှာ သူ့ကိုယ်တွေ့ အတွေ့အကြုံတွေ ကိုဖော်ပြခဲ့ပြီးထိုင်းဘုရင်နဲ့ပတ် သက်ရာပတ် သက်ကြောင်းတွေပဲ ထီးကိုအဆောင် အယောင်အနေနဲ့ သုံးခွင့်ပေးထား တယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်။

 

"ပထမဆုံးထီးအရောင်းဆိုင်"

 

ပထမဆုံးထီးအရောင်းဆိုင်နာမည်က ဂျိမ်းစမစ်နဲ့သားများပါတဲ့။အဲဒီဆိုင် ကို ၁၈၃၀ပြည့်နှစ်မှာ စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခုအချိန်အထိ အမှတ် ၅၃ နယူးအောက်စ်ဖို့စ်လမ်း၊ လန်ဒန်၊ အင်္ဂလန်ဆိုပြီး တည်ရှိနေတုန်းပါပဲတဲ့။ ဒီနေရာမှာ မြန်မာတွေလည်း မခေဘူးဆိုတာ မပြော ဘဲကိုမနေနိုင်ပါ ဘူး။ သူလည်း ဂျိမ်းစမစ်နဲ့သားများ၊ကိုယ်တွေပုသိမ်ထီးက လည်းရွှေစာနဲ့ သားများလို့တင်စားပြောရလောက်အောင်သားစဉ်မြေးဆက်လုပ်ကိုင်နေကြတဲ့ ရွှေစာပုသိမ်ထီးအလုပ်ရုံဆိုပြီး အခုအထိ ပုသိမ်မြို့မှာ ရှိတုန်းပါပဲ။

"ပုသိမ်ထီးဆိုတာ"

ယနေ့ခေတ်မှာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ရိုးရာလက်မှုအမွေအနှစ်ဖြစ်တဲ့ ပုသိမ်ထီးကတော့ ဦးရွှေစာ တယောက် ၁၈၈၅ခုနှစ်မှာ ရတနာ ပုံနန်းတော်ကနေ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ ရတဲ့နေရာက စတင် ပါတယ်။အရင်းလဲတော့ အဖျားထင်းဖြစ်ဆိုတဲ့ မြန်မာစကားပုံ အတိုင်း သီပေါမင်း ပါတော်မူချိန်မှာ ဦးရွှေစာတို့လို နန်းတွင်း ပညာရှင်တွေလည်း တော်ရာကို တိမ်းရှောင်ကြ ရပြီပေါ့။

ဦးရွှေစာက ကီလိုမီတာ ၇၀၀ခန့်ဝေးတဲ့ ဧရာဝတီမြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသက ပုသိမ်ကိုရောက် ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ထီးနဲ့ပုသိမ်ပေါင်း စပ်ပြီး ပုသိမ်ထီးဖြစ် လာမယ့် နိဒါန်းပေါ့ဗျာ။ နန်းတွင်း ပညာရှင်က ပုသိမ်ရောက်မှဟာလဝါ မုန့်ရောင်းရင်လည်း သိပ်တော့ဟန်ကျမယ် မဟုတ်ဘူး မို့လား။ ဒီတော့ သူတတ်ကျွမ်းတဲ့ ထီးလုပ်ငန်းကို ဦးရွှေစာ စားဝတ်နေရေးအတွက် စတင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါတယ်။ နောင်တချိန်ပုသိမ်ထီးလို့ ကျော်ကြား လာမယ့်လက်မှုလုပ်ငန်းဟာ အခုလို အစပျိုးခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။



"ပုသိမ်ထီးကို ဘယ်လိုလုပ်သလဲ"

ပုသိမ်ထီးတလက်ပြုလုပ်ဖို့ ရက်သတ္တပတ် တစ်ပတ်ခန့်ကြာမြင့်ပြီး အဆင့်ပေါင်း ၅၆ ဆင့် ရှိတယ်လို့ သိရှိရတယ်။ အသုံးပြု တဲ့ပိတ်စအမျိုး အစားနဲ့ ဝါးနဲ့ပုံစံသွင်း တာသပ်ခပ်မှုတွေက ထီးပြုလုပ်မှုအတွက် အရေးကြီးပါတယ်။အသုံးပြုတဲ့ဝါးကိုလည်း မိုးရာသီမှာ ခုတ်ပါမှ သုံး လို့ကောင်းပါတယ်။ တရုတ်နဲ့ဂျပန်နိုင်ငံတွေ မှာလုပ်တဲ့ထီးတွေက ဝါးကိုဘယ်လို ခေတ်မီ နည်းပညာ တွေသုံးပြီး အရောင်ချွတ်သလဲ မသိပါဘူး။ ပုသိမ်ထီးပြုလုပ် သူတွေကတော့ ရှေးရိုးနည်းမှာ သဘာဝ နည်းအတိုင်း ဝါးကိုနှစ်လလောက် ရေစိမ်ထားကြတယ်လို့ ဆိုပါ တယ်။ ထီးရွက်ကပ်တဲ့ကော်ကို ရှေးရိုးနည်းမှာ ပီလောပီနံ၊တည်သီးအရည်တွေကို ကောင် ညှင်းအမှုန့်နဲ့ရောစပ်ပြီး သုံးပါတယ်။ နောက်ဆုံးအဆင့် နေလှန်းအခြောက်ခံပြီး တဲ့ထီးတွေကို အရောင် တင်ဖို့အတွက် နှမ်းဆီကို သုံးပါတယ်။ ဆေးခြယ်တဲ့အရောင်ဒီဇိုင်းတွေ က အစုံအ လင်ရှိပေမယ့် ဈေးကွက်ကိုလိုက်ပြီး ပြုလုပ်ပေးပါတယ်။

နာနိုစက္ကန့်နူန်းနဲ့ ပေါက်ကွဲပြောင်းလဲနေတဲ့ နည်းပညာခေတ်ကမ္ဘာမှာ ရှေးအစဉ်အလာ လက်မှု လုပ်ငန်းလေးတွေ ဆက်ပြီး တည်တံ့ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှပါဘူး။ နောက်တချက်ပြောရရင် အသေးစားနဲ့ အလတ်စားလုပ်ငန်းလေးတွေဖြစ်နေတာ မို့လို့လည်းတိုင်းပြည်အခြေခံလူတန်း စားတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို ဖြေရှင်းပေးနေတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို ရှုမြင်ကြည့်နိုင် ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရိုးရာလက်မှုအမွေအနှစ်ဖြစ်တဲ့ ပုသိမ်ထီးလုပ်ငန်းကို စွမ်းနိုင်သမျှ စောင့်ရှောက်လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ကြပါစေလို့ပဲ ဆန္ဒပြုရင်း နိဂုံးချုပ်ဖော်ပြလိုက်ရပါတယ်။

Do you like this contents?
If you have MingalaGO user's account, you can add bookmark into your mypage.